Ook ik moet luisteren

Hardloopblog

Met hardlopen is de ene week de andere niet. Soms lijk ik wel over de weg te vliegen, zo makkelijk voelt het dan, maar op andere dagen ben ik niet vooruit te branden. Vast herkenbare momenten 😉 Deze hardloopblog gaat niet over het feit dat ook ik soms geen zin heb, maar juist de zware momenten als ik al aan het hardlopen ben.

Het eerste jaar dat ik veel ging hardlopen kreeg ik last van mijn kuiten, maar ik wilde door trainen en negeerde de pijn. Uiteindelijk werd het een overbelast onderbeen en kon ik een hlaf jaar niks doen. Door niet te luisteren naar mijn lichaam had ik (voor mijn gevoel) ineens een heel groot gat in de week en een flinke herstel periode. 

Iedereen heeft wel zijn/haar eigen zwakke plek. Als je die eenmaal kent is het verstandig om die plek extra aandacht te geven met rekken en strekken, en extra voorzichtig te zijn als je daar pijn begint te voelen. Je moet jezelf dan echt dwingen om te luisteren naar je lichaam door, bijvoorbeeld, dat sprintje niet voluit te doen. 

Ik ben er achter gekomen je niet alleen moet luisteren naar pijn, maar ook naar de grenzen van je lichaam. Twee weken terug merkte ik dat ik een afstand niet kon volhouden in het tempo van de groep waar ik mee liep. Super frustrerend om dan terug te zakken in tempo, maar mijn lichaam is er nu nog niet klaar voor. Geduld hebben en niet jezelf kapot lopen.

Niks kan zo lastig zijn om jezelf in te houden, maar uiteindelijk word je daar sterker van (ook mentaal). Luisteren naar je eigen lichaam is de beste manier om beter te worden in hardlopen en blessures te voorkomen. Soms is een stap op de plaats nodig in plaats van verkrampt vooruit. 

Nog geen reacties

Plaats een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet openbaar getoond

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>